Jezus mówi, że „Ojciec z nieba da Ducha Świętego tym, którzy Go proszą”(Łk 11, 13), więc ufając Jego obietnicy, zbieramy się raz w tygodniu otwierając się na  moc Ducha Świętego, wielbiąc w Nim Pana i wsłuchując się w Boże Słowo. Nie tworzymy w Seminarium elitarnej i zamkniętej grupy; cieszymy się z każdej osoby, która pragnie trwać z nami na modlitwie i budować Wspólnotę, otwartą na pełnienie woli Bożej.

Charyzmatem naszej seminaryjnej „Siloe” (zob.  J 9, 1-41) jest posługiwanie modlitwą wstawienniczą. Chętnie też włączamy się w inicjatywy podejmowane przez wspólnoty Odnowy w Duchu Świętym działające w naszej diecezji. Razem uczestniczymy w Mszach świętych z modlitwą o uzdrowienie, czuwaniach przed Uroczystością Zesłania Ducha Świętego, bierzemy udział w koncertach ewangelizacyjnych, metropolitarnych i ogólnopolskich kongresach i możliwie wszystkich „odnowowych” akcjach, na które pozwalają nam obowiązki i czas. Dość istotne są również rekolekcje, do których zachęcamy członków naszej wspólnoty. Podstawę stanowią Rekolekcje Ewangelizacyjne Odnowy w Duchu Świętym (REO).

Czasem szczególnej i owocnej formacji, za którą Bogu dziękujemy, był

okres oczekiwania na Uroczystość Zesłania Ducha Świętego, który przeżywaliśmy „W wieczerniku z Maryją”, chcąc od Oblubienicy Ducha Świętego uczyć się tego, jak żyć Słowem Pana, doświadczać Jego obecności w Eucharystii i stawać się dyspozycyjnymi wobec Jego woli.

A na koniec zamieszczamy dobrą radę dotyczącą ewangelizacji, która także jest droga naszemu sercu:

„Miłość wymaga, by ewangelizator był pogodny i radosny: Nie może wyglądać jak skwaszony ogórek, musi przezwyciężać siebie,
a w momentach ciężkich, gdy już nie możemy dać sobie rady ze sobą
i jesteśmy specjalnie trudni dla ludzi, jest jeszcze wyjście: albo się pomodlić, albo iść się przespać. Ale ludziom lepiej w takich sytuacjach na oczy się nie pokazywać, by nie powiedzieli o nas: A to jędza!

Stefan kard. Wyszyński
Warszawa, 6 VIII 1964 r.