Matko Powołań Kapłańskich i Zakonnych módl się za nami!

Matko Powołań Kapłańskich i Zakonnych módl się za nami!

W Uroczystość Zesłania Ducha Świętego przeżywaliśmy ostatni w tym roku akademickim dzień skupienia. Nauki głosił ks. dr hab. Krzysztof Bielawny, ojciec duchowny kapłanów Archidiecezji Warmińskiej.

Tematem rozważań była tożsamość katolicka, a także jej wymiar kapłański, widziany w świetle objawień Maryjnych w Gietrzwałdzie. Ksiądz Profesor przypominał o fundamentach żywej relacji z Bogiem o które upominała się Maryja. Są to przede wszystkim Msza Święta, sakrament pokuty i pojednania oraz modlitwa różańcowa.

Skupienie zakończyła Msza Święta o godz. 15.30

 

 

fot. http://www.fatimska.net.pl/

Gratulujemy!

Gratulujemy!

Pragniemy podzielić się  radosną wiadomością! Dziś Księża Diakoni na Wydziale Teologii UWM w Olsztynie obronili swoje prace magisterskie oraz zdali egzamin ex universa. Klerycy roku VI dn Łukasz Golec, dn Piotr Kanarek, dn Dawid Krawiec, dn Kamil Mikołajczyk, dn Marek Sadłocha, dn Łukasz Sołtysiak ukończyli tym samym jednolite studia teologiczne magisterskie. Cała wspólnota Wyższego Seminarium Duchownego składa serdeczne gratulacje!

Nieocenione wsparcie

Nieocenione wsparcie

„Stawszy się rodzicami, małżonkowie otrzymują od Boga dar nowej odpowiedzialności.

Ich miłość rodzicielska ma się stać dla dzieci widzialnym znakiem tej samej miłości Boga,

„od której bierze nazwę wszelkie ojcostwo na niebie i na ziemi”

św. Jan Paweł II Familiaris consortio

Corocznym zwyczajem, w pierwszą niedzielę maja, do murów Seminarium przybywają nasi rodzice. Podobnie było i tym razem! Przynieśli nam wiele radości i pogody ducha, za co serdecznie dziękujemy!

Zjazd rozpoczął się wspólnym obiadem. Następnie w Auli im. bł. ks. Władysława Demskiego rodzice wysłuchali konferencji ks. dra Sławomira Małkowskiego, rektora WSD w Elblągu. Pośród przewidzianych punktów dnia był też czas na modlitwę. Po Nabożeństwie Majowym wszyscy przybyli goście oraz alumni, uczestniczyli we Mszy Świętej koncelebrowanej przez moderatorów.

Musimy żyć w dobrze rozumianej miłości. Jeśli nie kochamy najpierw siebie, nie zdołamy pokochać innych.- głosił ks. Rektor w homilii. – Jesteśmy zamknięci na relacje. Mamy dobry byt materialny, lecz chodzimy smutni. Co się stało z naszym społeczeństwem? – kontynuował. – Kiedy ostatni raz powiedziałeś najbliższym, że ich kochasz? – pytał ks. dr Sławomir Małkowski.

Wspólne spotkanie zakończyło się biesiadowaniem przy grillu. Alumni przygotowali atrakcję w postaci turnieju strzału z „wiatrówki”. Poziom był zaskakująco wysoki!

Dziękujemy wam, rodzice, za tą nieocenioną dobroć i miłość! 

Zapraszamy do obejrzenia fotorelacji

 

Dzięki, że jesteście!

Dzięki, że jesteście!

Dnia 5 maja br. po raz czternasty w Wyższym Seminarium Duchownym zorganizowany został Festyn Liturgicznej Służby Ołtarza. Na to wydarzenie przybyło wielu ministrantów i lektorów z całej diecezji. Wszystko rozpoczęliśmy uroczystą Mszą św. sprawowaną w katedrze pw. św. Mikołaja przez ks. Sławomira Milde – delegata ds. Liturgicznej Służby Ołtarza i powołań. Słowo skierował do nas ks. Damian Papierowski. Po Mszy św. wszyscy udali się na teren seminarium, gdzie na uczestników czekało wiele atrakcji, zabaw i wyzwań, m.in. przejażdżka konna, pokazy rycerskie, straży pożarnej, policji, straży granicznej, zawody sportowe i zmagania z zakresu wiedzy o liturgii. Chłopcy zbierali tzw. WSDeczki, które później wymieniali w sklepiku na nagrody i słodycze. Jednym z bardziej obleganych miejsc był grill ze smacznymi kiełbaskami.

Wyniki tych zmagań prezentują się następująco:

  1. Quiz liturgiczny wygrał Jakub Kornaga.
  2. W tenisie stołowym górował Karol Radzikowski.
  3. Natomiast pierwsze miejsce w meczu piłkarskim zdobyła drużyna piłkarska z parafii pw. św. Anny w Sztumie.

Wszystkim dziękujemy za liczny udział i serdecznie zapraszamy w przyszłym roku.

Zapraszamy do obejrzenia fotorelacji!

Wspólnotowo ze św. Józefem!

Wspólnotowo ze św. Józefem!

Już po raz drugi, 1 maja, w święto św. Józefa Rzemieślnika, odbyło się spotkanie Wyższych Seminariów Duchownych należących do Metropolii Warmińskiej. Wspólnoty zgromadziły się w Pieniężnie korzystając z zaproszenia Misyjnego Seminarium Księży Werbistów.

Pierwszym punktem zjazdu była msza święta koncelebrowana przez  przybyłych moderatorów oraz miejscowych ojców. Rektor MSD w Pieniężnie, o. Jacek Wojcieszko SVD, na zakończenie dokonał poświęcenia obrazów i paramentów liturgicznych, które zostaną przekazane do różnych placówek misyjnych na świecie.

Po obiedzie przyszedł czas na klerycką integrację. Przybyłe seminaria utworzyły drużyny w turnieju piłki nożnej. Po zaciętych, 30 – minutowych spotkaniach, zwyciężyła nasza wspólnota, pokonując najpierw olsztyńskie ”Hosianum”, a  następnie kleryków z Ełku i Pieniężna, którzy wystąpili w jednej drużynie. Nie wynik był jednak najważniejszy, lecz dobra, braterska atmosfera, a przy okazji wymiana cennych doświadczeń oraz zawarcie nowych znajomości.

Spotkanie alumnów Metropolii Warmińskiej zakończyło się pierwszym w tym roku Nabożeństwem Majowym. Podczas ostatniego wspólnego posiłku kolejno rektor WSD w Olsztynie ks. Hubert Tryk, rektor WSD Diecezji Elbląskiej ks. Sławomir Małkowski i prefekt WSD w Ełku ks. Artur Hałucha przedstawiali swoje ciekawe wspomnienia i przeżycia związane z Seminarium Księży Werbistów.

 

Do zobaczenia za rok!

fot. al. Piotr Chmura, Isaac Anim-Addo Kwame SVD

Słuchać, rozeznawać i żyć

Słuchać, rozeznawać i żyć

Niedzielą Dobrego Pasterza rozpoczęliśmy 55. Tydzień Modlitw o Powołania. Przez ten czas trwają w Kościele różnorodne akcje, mające zwrócić uwagę wiernych na szczególne zjawisko, jakim są powołania do życia kapłańskiego i zakonnego. Nasza wspólnota także bierze aktywny udział w tym okresie. Każdego dnia odbywają się konkretne wydarzenia jak wspólna Adoracja Najświętszego Sakramentu w intencji powołań. Zapraszamy wszystkich do włączenia się w to dzieło, aby młodzi postępowali zgodnie ze słowem które kieruje do nich Pan. Poniżej przedstawiamy Orędzie Papieża Franciszka na Światowy Dzień Modlitw o Powołania.

Modlitwa Jana Pawła II o powołania

Święta Rodzino z nazaretu, wspólnoto miłości jezusa, Maryi i Józefa, wzorze i ideale każdej rodziny chrześcijańskiej – Tobie zawierzamy nasze rodziny. Otwieraj serca rodzinnych wspólnot na wiarę, na przyjęcie słowa Bożego, na chrześcijańskie świadectwo, aby stawały się źródłem nowych i świętych powołań. Oświecaj umysły rodziców, aby otaczając swoje dzieci troskliwą opieką i mądrą miłością umieli prowadzić je nieomylnie ku dobrom duchoym i wiecznym. Kształtuj w duszach ludzi młodych prawe sumienie i wolną wolę, aby wzrastając w mądrości, latach i łasce umieli wielkodusznie przyjąć dar Bożego powołania. Spraw, abyśmy kontemplując i naśladując Twoją wytrwałą modlitwę, wielkoduszne posłuszeństwo, z godnością przeżywane ubóstwo i dziewiczą czystość, uczyli się wypełniać wolę Bożą i wspomagać z subtelną rozwagą tych spośród nas, którzy zostali powołani do bardziej radykalnego naśladowania Pana Jezusa, który za nas wydał samego siebie. Amen.

Światowy Dzień Modlitw o Powołania 2018 r.
ORĘDZIE OJCA ŚWIĘTEGO
Słuchać, rozeznawać, żyć powołaniem Pana

Drodzy Bracia i Siostry,

W październiku odbędzie się XV Zwyczajne Zgromadzenie Ogólne Synodu Biskupów poświęcone młodzieży, a zwłaszcza relacjom między młodzieżą, wiarą i powołaniem. Przy tej okazji będziemy mogli zgłębić, w jaki sposób w centrum naszego życia mieści się powołanie do radości, które kieruje do nas Bóg i w jaki sposób jest to „plan Boga wobec mężczyzn i kobiet każdego czasu” (Synod Biskupów, XV Zwyczajne Zgromadzenie Ogólne, Młodzież, wiara i rozeznawanie powołania, Wprowadzenie).

Chodzi o dobrą nowinę, którą zdecydowanie głosi nam na nowo 55. Światowy Dzień Modlitw o Powołania: nie jesteśmy zanurzeni w przypadkowości, ani pociągani serią chaotycznych wydarzeń, ale przeciwnie, nasze życie i nasza obecność w świecie jest owocem Bożego powołania!

Także w tych naszych niespokojnych czasach tajemnica Wcielenia przypomina nam, że Bóg zawsze wychodzi nam naprzeciw i jest Bogiem-z-nami, przechodząc niekiedy zakurzonymi drogami naszego życia i rozumiejąc naszą tęsknotę za miłością i szczęściem, wzywa nas do radości. W różnorodności i specyfice każdego powołania, osobistego i kościelnego, chodzi o słuchanie, rozpoznawanie i życie tym Słowem, które wzywa nas z wysoka i, pozwalając, by owocowały nasze talenty, czyni nas także narzędziami zbawienia w świecie i ukierunkowuje nas ku pełni szczęścia.

Te trzy aspekty – słuchanie, rozeznanie i życie– stanowią także kontekst początku misji Jezusa, który po dniach modlitwy i zmagania na pustyni odwiedza także swoją synagogę w Nazarecie, i tutaj wsłuchuje się w Słowo, rozpoznaje treść misji powierzonej mu przez Ojca i ogłasza, że ​​przyszedł, aby wypełnić ją „dzisiaj” (por. Łk 4, 16-21).

Słuchać

Trzeba od razu powiedzieć, że powołanie Pana nie ma w sobie takiej oczywistości jak wiele rzeczy, które możemy usłyszeć, zobaczyć lub dotknąć w naszym codziennym doświadczeniu. Bóg przychodzi w milczeniu i dyskretnie, nie narzucając się naszej wolności. Tak więc może się zdarzyć, że Jego głos jest przytłumiony przez wiele trosk i napięć, które zajmują nasz umysł i serce.

Powinniśmy zatem nastawić się na głębokie wsłuchiwanie się w Jego słowo i życie, zwrócić uwagę także na szczegóły naszej codzienności, nauczyć się odczytywania wydarzeń oczyma wiary i pozostawania otwartymi na niespodzianki Ducha Świętego.

Nie możemy odkryć specjalnego i osobistego powołania, jakie Bóg dla nas zaplanował, jeśli pozostajemy zamknięci w sobie samych, w naszych nawykach i apatii, właściwej ludziom, którzy marnując swoje życie w zamkniętym kręgu swego „ja”, tracą szanse na wielkie marzenia i stawania się protagonistą tej wyjątkowej i oryginalnej historii, jaką Bóg chce napisać wraz z nami.

Również Jezus został powołany i posłany. Dlatego potrzebował skupienia w milczeniu, słuchał i czytał Słowo w synagodze, i ze światłem i mocą Ducha Świętego objawił w całej pełni jego sens, odnoszący się do Jego własnej osoby i historii ludu Izraela.

Przyjęcie takiej postawy staje się obecnie coraz trudniejsze, ponieważ jesteśmy zanurzeni w hałaśliwym społeczeństwie, w szaleństwie obfitości bodźców i informacji, które wypełniają nasze dni. Zgiełkowi zewnętrznemu, który niekiedy panuje w naszych miastach i dzielnicach, często odpowiada rozproszenie i chaos wewnętrzny, który nie pozwala nam się zatrzymać, aby nacieszyć się smakiem kontemplacji, aby spokojnie zastanowić się nad wydarzeniami naszego życia i, ufając w troskliwy zamysł Boga wobec nas, dokonać owocnego rozeznania.

Ale, jak wiemy, królestwo Boże przychodzi cicho i niepostrzeżenie (por. Łk 17,21), i można przyjąć jego ziarna tylko wówczas, gdy jak prorok Eliasz potrafimy wejść w głębiny naszego ducha, pozwalając, by otworzył się on na niedostrzegalny szmer Bożego powiewu (por. 1 Krl 19, 11-13).

Rozeznawać

Czytając w synagodze w Nazarecie fragment z proroka Izajasza, Jezus rozpoznał treść misji, dla której został posłany i przedstawił ją tym, którzy czekali na Mesjasza: „Duch Pański spoczywa na Mnie, ponieważ Mnie namaścił i posłał Mnie, abym ubogim niósł dobrą nowinę, więźniom głosił wolność, a niewidomym przejrzenie; abym uciśnionych odsyłał wolnymi, abym obwoływał rok łaski od Pana” (Łk 4, 18-19).

Podobnie, każdy z nas może odkryć swoje powołanie jedynie poprzez rozeznanie duchowe, „proces, w którym dana osoba dojrzewa do podjęcia, w dialogu z Bogiem i słuchając głosu Ducha Świętego, podstawowych decyzji, począwszy od tej dotyczącej stanu życia” (SynodBiskupów, XV Zwyczajne Zgromadzenie Ogólne, Młodzież, wiara i rozeznawanie powołania, Cz. II, 2. Dar rozeznania).

Odkrywamy zwłaszcza, że powołanie chrześcijańskie ma zawsze wymiar proroczy. Jak świadczy Pismo Święte, prorocy są posyłani do ludu w sytuacji wielkich niedostatków materialnych oraz kryzysu duchowego i moralnego, aby w imieniu Boga skierować słowa nawrócenia, nadziei i pocieszenia. Jak wiatr, który unosi kurz, prorok zakłóca fałszywy spokój sumienia, które zapomniało o Słowie Pana, rozeznaje wydarzenia w świetle Bożej obietnicy i pomaga ludowi dostrzec oznaki jutrzenki w mrokach historii.

Także dzisiaj bardzo potrzebujemy rozeznania i proroctwa; przezwyciężenia pokusy ideologii i fatalizmu oraz odkrycia w relacji z Panem miejsc, narzędzi i sytuacji, przez które nas wzywa. Każdy chrześcijanin powinien być w stanie rozwijać umiejętność „czytania w swoim” życiu i zrozumienia gdzie i do czego wzywa go Pan, by kontynuował Jego misję.

Żyć

Wreszcie, Jezus ogłasza nowość chwili teraźniejszej, która zachwyci wielu, a usztywni innych: czas się wypełnił, a On jest Mesjaszem ogłoszonym przez Izajasza, namaszczonym, by uwolnić jeńców, przywrócić wzrok niewidomym i głosić miłosierną miłość Boga do każdego stworzenia. Właśnie „dziś spełniły się te słowa Pisma, któreście słyszeli” (Łk 4, 20), stwierdza Jezus.

Radość Ewangelii, która otwiera nas na spotkanie z Bogiem i z braćmi, nie może czekać na nasze opieszałości i lenistwa; nie dotrze do nas, jeśli pozostaniemy w oknie, z wymówką, że wciąż czekamy na dogodny czas; nie wypełni się dla nas, jeśli nie podejmiemy dziś właśnie ryzyka wyboru. Powołanie jest dziś! Chrześcijańska misja jest dla teraźniejszości! I każdy z nas jest powołany – do życia świeckiego w małżeństwie, do kapłaństwa w posłudze święceń czy do życia w szczególnej konsekracji – aby stać się świadkiem Pana, tu i teraz.

W rzeczywistości, to „dziś” głoszone przez Jezusa zapewnia nas, że Bóg nieustannie „zstępuje”, aby zbawić nasze człowieczeństwo i uczynić nas uczestnikami swojej misji. Pan nadal wzywa do życia z Nim i do pójścia za Nim w relacji specjalnej bliskości, na Jego bezpośrednią służbę. A jeśli daje nam do zrozumienia, że powołuje nas do poświęcenia się całkowicie Jego Królestwu, nie możemy się lękać! Poświęcenie się całkowite i na zawsze Bogu i służbie braciom jest piękne i jest wielką łaską.

Pan nadal dziś powołuje do pójścia za Nim. Nie wolno nam czekać, aż będziemy doskonali, żeby odpowiedzieć naszym wielkodusznym „oto jestem”, ani też przerażać się naszymi ograniczeniami i grzechami, ale musimy przyjąć z otwartym sercem głos Pana. Usłyszeć Go, rozpoznać naszą osobistą misję w Kościele i w świecie, i wreszcie żyć nią w tym dzisiaj, które daje nam Bóg.

Niech Najświętsza Maryja Panna, młoda dziewczyna z peryferii, która usłyszała, przyjęła i żyła Słowem Boga, które stało się ciałem, zawsze nas strzeże i nam towarzyszy na naszej drodze.

Watykan, 3 grudnia 2017 r., w pierwszą niedzielę Adwentu